Stanovnici Vlkolineca, sela pod zaštitom UNESCO-a, traže da izgubi status svetske baštine jer je njihov dom pretvorio u "mrtav muzej na otvorenom".
Vlkolinec može da se smatra kapijom za ulazak u srednji vek. U pitanju je slovačko selo u kojem postoje isključivo drvene brvnare kakve se često sreću u planinskim predelima centralne Slovačke.
Reč je o najbolje očuvanom naselju ove vrste u čitavom regionu. Raspored samog naselja ostao je praktično nepromenjen od perioda kad je sazidan, a jedinstveni ruralni arhitektonski stil je u potpunosti očuvan.
Vlkolinec je naselje površine oko pet hektara koje administrativno pripada gradu Ružomberok. Istorijski gledano, smatran je jednom od gradskih ulica, iako se nalazi na oko sedam kilometara od samog grada.
Broj stanovnika u Vlkolincu opada već decenijama, ali se taj trend ubrzao nakon što je selo uvršteno na Uneskovu listu. Godine 1993. ovde je stalno živelo sedam porodica, odnosno 27 ljudi. Danas su ostale samo četiri porodice i 14 meštana. Stanovnici ovog sela komentarišu kako kod njih nema posla, te mlađi stanovnici putuju na posao u druga mesta, dok deca i unuci dolaze samo za praznike.
Teret masovnog turizma
Zahvaljujući izuzetno očuvanom narodnom graditeljstvu, Vlkolinec je 1993. godine uvršten na listu svetske kulturne baštine UNESCO. Zato ga svake godine poseti oko 100.000 turista. Ipak, to meštanima ovog grada nije donelo ništa dobro.
Nakon što kupe karte na parkingu ispod naselja, mnogi se ponašaju kao da ulaze u muzej na otvorenom. Turisti znaju da zalaze u dvorišta, zaviruju kroz prozore, pa čak i vire u kuhinje kuća u kojima ljudi zapravo žive.
"Živeli bismo bolje da nas UNESCO skine sa liste", kaže šezdesetsedmogodišnji Anton Sabuha, najstariji stalni stanovnik sela za The Slovak spectator.
"Zbog strogih propisa više ne možemo da gajimo životinje niti da obrađujemo male parcele zemlje kao nekada", dodaje on.
Sabuha je iz tog raloga postavio prepreke i table sa natpisima "Privatan posed" i "Zabranjeno fotografisanje", što, kako je rekao, nije uopšte pomoglo.
Meštani se žale i na bicikliste koji prolaze kroz selo uprkos zabranama, kao i na tezge sa suvenirima i kioske brze hrane koji odudaraju od istorijskog ambijenta. Pravila o očuvanju baštine izuzetno su stroga kada su u pitanju sami stanovnici, dok se komercijalni zahvati povezani sa turizmom neretko tolerišu.
(Mondo)
