Pravilo da je ženama zabranjen pristup Hilandaru godinama izaziva različite reakcije.
Na obroncima Svete Gore, na poluostrvu Halkidiki u Grčkoj, daleko od svakodnevne buke i užurbanog života, nalazi se mesto koje za srpski narod ima mnogo veći značaj od onoga što se može videti na prvi pogled. Opasan kamenim zidinama, okružen šumom i morem, manastir Hilandar već više od osam vekova čuva tragove srpske istorije, duhovnosti i kulture.
NJegova priča počinje krajem 12. veka, u vreme kada je srpska srednjovekovna država bila u usponu. Godine 1198. manastir su obnovili i osnovali Stefan Nemanja, tada već monah Simeon, i njegov najmlađi sin Rastko Nemanjić, poznat kao Sveti Sava. Na mestu starijeg, napuštenog grčkog manastira, otac i sin podigli su zadužbinu koja će postati jedno od najvažnijih duhovnih i kulturnih središta srpskog naroda.
Poseban značaj Hilandar je dobio zahvaljujući povelji vizantijskog cara Aleksija III Anđela, kojom je manastir potvrđen kao srpska monaška zajednica na Svetoj Gori. Tako je počelo njegovo viševekovno trajanje, tokom kojeg su ga pomagali srpski vladari, vlastela i darodavci, piše sajt Srpsko zadužbinarstvo.
Zašto žene ne mogu da kroče na Hilandar?
Jedna od posebnosti Hilandara jeste i njegov položaj na Svetoj Gori, području koje ima poseban autonomni status i vekovima neguje stroga monaška pravila.
Sveta Gora je poznata po pravilu avaton, prema kojem je ženama zabranjen pristup čitavom svetogorskom području. Ovo pravilo ne odnosi se samo na Hilandar, već na celu monašku zajednicu na Atosu, navodi Unesco.
Zbog toga žene mogu da se dive Hilandaru na fotografijama i snimcima, ali ne mogu lično da posete ovu srpsku svetinju. Ova tradicija deo je posebnog svetogorskog monaškog poretka koji traje vekovima.
Iako je reč o pravilu koje izaziva različite reakcije, ono je jedan od najupečatljivijih detalja u priči o Svetoj Gori i njenom načinu života.
BONUS VIDEO:
